TO SIĘ WYDARZYŁO NAPRAWDĘ!
Chrupiące bajgle!
Wracaj, łobuzie!
Kupisz mi balonik?
Dobrze.
Jeden poproszę.
Proszę bardzo.
Lody!
- Dzień dobry. - Prosimy po rożku.
- Jedna kulka czy dwie? - Jedna.
„Cemile, nigdy cię nie opuszczę.
Zawsze będę u twego boku.
Bez ciebie umrę”.
A teraz co?
Cemile, błagam, przestań. To moja praca. Jak inaczej mam zarobić na życie?
Weźmy dziewczynki i jedźmy.
- Co ty wygadujesz? - Wyjedźmy stąd.
Mamy tam z tobą jechać? Zwariowałeś?
Dziewczynki, idźcie do drugiego pokoju. Szybciutko.
Zaraz obiad.
Dziewczynki mogą poznać nowe miejsce.
Tobie też przyda się zmiana.
To przecież nie za granicą. O co ci chodzi?
Czyś ty kompletnie oszalał?
A co ja będę robić w jakiejś wiosce w górach?
Co mam tam robić? Prędzej umrę, niż tam pojadę.
Ty też nie jedź. Rzuć tę robotę i już.
Pracuj u mojego ojca. Zadba o ciebie.
Od lat gadasz tylko o swoim ojcu!
Czy ja potrzebuję jego forsy?
Czekaj, spójrz na mnie.
Jestem twoim mężem. Nauczycielem. Urzędnikiem państwowym.
Tamte dzieci mnie potrzebują.
To przez twojego ojca.
Gdyby mnie tu na siłę nie zatrzymywał,
dawno miałbym to z głowy.
Boże!
A tak muszę tam jechać teraz. To jak wojsko.
Jeśli odmówię, przestaną mi płacić.
Rób co chcesz.
- Mój kochany... - Cemile.
Dbaj o siebie i o dziewczynki.
Będę o tobie myśleć. Wiesz o tym?
Tak.
Miejsce kobiety jest przy mężu, ale nie zostawię dzieci.
- Mahir. - Tak?
Tam podobno grasują bandyci. Bądź ostrożny.
Nie martw się. I nie bój się o mnie.
Do widzenia.
Bezpiecznej podróży.
- Do zobaczenia! - Pisz do nas!
Wystrzegaj się bandytów!
Opiekuj się nimi, ojcze!
Dbaj o siebie! I wracaj zdrów!
Niedługo wróci. Chodźmy.
Proszę pana? To już koniec trasy.
A gdzie jest wieś?
Drogę zbudowali tylko do tego miejsca.
Dalej trzeba iść pieszo.
To jak mam się dostać na miejsce?
- Widzi pan tamtą górę? - Widzę.
Przejdzie pan przez nią.
A potem przejdzie pan przez tę, która jest za nią.
Idzie jakiś obcy.
Kto to?
Chodźmy.
Powiedzmy ludziom.
Ręce do góry!
- Wyżej! - Ani kroku!
- Co tu robisz? - Nie ruszaj się!
- Kim jesteś? - Gadaj!
Nauczycielem.
Pan nauczyciel.
Przepuśćcie mnie.
- Powiadasz, że kim jesteś? - Nauczycielem.
- Nie przesłyszałem się? - Nie.
To naprawdę nauczyciel.
Panie nauczycielu, będzie pan uczył w Zazaki, tak?
- Gdzie? - W Zazaki.
Witamy pana, panie nauczycielu. Co za szczęście.
Serdecznie witamy.
Bóg zapłać.
Przepraszam, a gdzie jest szkoła?
Szkoła? Mój drogi panie, rząd przysłał nam nauczyciela,
a nie pomyślał o zbudowaniu szkoły?
Jak to? Nie macie we wsi szkoły?
Nie.
Rząd nie popełnia błędów. Jak to możliwe?
Zdarza się, przyjacielu.
- Ludzie! - Co?
- Mamy nauczyciela? - Tak.
To pewnie będziemy mieli i szkołę.
Drogę, bieżącą wodę i prąd. A nawet radio.
Trochę pan się spóźnił, ale chyba rząd dawno o nas zapomniał.
- Chodźmy. - Proszę zostawić.
Oni to wezmą. Chodźmy.
Zapraszam do mnie.
Co robisz? Bo ci przyłożę!
- Chodź tu! - Dajcie mu spokój!
Aziz Kulawiec! Wioskowy głupek!
Jestem z Izmiru, nad Morzem Egejskim.
Mam żonę i dwie córki.
Niech im Bóg błogosławi.
Ja mam sześciu synów.
Córki też, ale one się nie liczą.
- Dlaczego nie? - A powinny?
Wychowujemy je, dbamy o nie, a potem odchodzą.
I należą do innych.
Jeśli rząd zbuduje szkołę, to nie poślecie do niej córek?
Nie.
A skoro mowa o szkole, to jak mamy to załatwić?
Zgłoszę w wydziale edukacji,
że w waszej wsi nie ma szkoły.
Jutro pojedziemy do ratusza i powiemy o naszych kłopotach.
Skoro przysłali nauczyciela,
to znaczy, że i szkołę wybudują.
Jutro nigdzie nie pojedziemy.
Autobus będzie za 3 dni.
- Jak to? Naprawdę? - Tak.
Panie nauczycielu. Czekaliśmy na pana 30 lat.
Jeśli będziemy liczyć na rząd,
to szkołę zbudują za następne 30 lat.
Jak mam uczyć dzieci bez szkoły?
Znajdziemy na to jakieś miejsce.
- Jakie? - Każdy ma oborę.
Tata ma rację.
Zabierzemy bydło i wejdą dzieci.
Niemożliwe. Dzieci to nie zwierzęta.
Nie przerobimy obory na szkołę.
Rząd musi ją zbudować.
Jutro też jest dzień.
Pana przyjazd sprawił, że jestem...
bardzo szczęśliwy.
Jutro wszyscy kawalerowie mają się zebrać przed domem.
Dziękujemy, ojcze.
Boże, zaprawdę jesteś wszechmocny.
Dziękuję, że mnie wysłałeś do wsi, w której nie ma szkoły.
Przysięgam, że poniosę tę ofiarę,
jeśli zapewnisz mi bezpieczny powrót.
Amen.
Boże, daj mi cierpliwość.
- Co to jest? - Kość skokowa.
Nigdy jej nie oddawaj, synu.
To znaczy, że pana lubią.
Dziękuję, chłopcze.
Kto chce się w tym roku ożenić, wystąp!
Do pracy to się nie kwapią!
Ale za to do bab pędzą na wyścigi!
Ja wam pokażę!
Który jest najstarszy?
Patrzcie go, jak się zmienia, gdy mowa o kobietach.
Aziz.
Hazar, natychmiast idź szukać dziewczyny dla Celala.
Dziękuję, ojcze.
Bóg zapłać.
Patrzcie, Celal też idzie!
Matko!
Zaczekajcie na księcia z bajki!
Biegnij, bracie! Dopilnuj, żeby ci nie wybrali brzyduli!
Nie zapomnij zajrzeć jej w zęby!
O co chodzi?
Matko, proszę, żebyś się jej dobrze przyjrzała.
Upewnij się, czy nie ma wąsów ani brody.
Błagam, znajdź mi piękną żonę.
Żeby miała jasne włosy, zdrowe zęby, duże piersi, szczupłą talię
i zgrabny tyłek.
Licz się ze słowami, Celal! Wstydziłbyś się!
Nie masz nic do roboty? Pozwól nam iść.
Matko, proszę, obejrzyj jej zęby.
Wiesz, że to dla mnie najważniejsze.
I żeby nie była taka niska.
Lepiej mnie nie denerwuj.
Najpierw spójrz w lustro na tę swoją parszywą gębę.
Dosyć gadania.
Śpieszy nam się.
Aziz, syneczku, wracaj do domu. Wróć do domu.
Idź.
Dobrze, matko. Będziemy na was czekać.
Aziz.
Przestań.
Przecież niedługo wrócą.
Chodźmy do domu.
Celal! Wszystko jej powiedziałeś? Szczupła talia i zdrowe zęby.
Mówiłeś, że nie chcesz wąsatej?
Tak.
I tak skończysz jak my wszyscy.
To matka wybierze ci żonę.
Zobaczycie, że przyprowadzi mi piękną dziewczynę.
Bo na taką zasługuję.
Kto jest najprzystojniejszy w całej wsi?
Co?
Racja! Jesteś piekielnie urodziwy!
Masz gębę jak mój owłosiony zadek!
To prawda.
Przestańcie gadać bzdury!
Jak wam nie wstyd?
- Witamy. Jak się miewacie? - Doskonale.
Dobrze. Ma zdrowy oddech.
Usiądź, moja droga.
Jest zgrabna.
- Skarbie, zacytuj nam z Koranu... - Al- Baqarah.
Jak brzmi początek 255 wersetu Sury Al- Baqarah?
To Ayatul Kursi.
Bóg jest wielki.
Wyrecytuj.
Dobrze.
A teraz tajniki kuchni.
- Powiedz nam, jak się gotuje fasolę. - Właśnie.
Poprzedniego dnia trzeba ją namoczyć.
A później?
Na drugi dzień gotować w garnku pełnym wody.
Później dodać cebulę, mięso, pastę pomidorową, masło
i odrobinę soli.
W dwie godziny jest gotowe. Smacznego.
Bóg zapłać.
Bardzo dobrze.
Przejdź po sznurze.
Nie jest za chuda.
I dość wysoka.
Pięknie. Nie ma pałąkowatych nóg i porusza się z gracją.
Stań przede mną.
Szerokie biodra. Nadaje się na matkę.
W istocie.
Będzie łatwo rodzić.
Wypij trochę i unieś głowę.
Nie ma wola.
Jak się masz?
Dobrze.
Śmiało, otwórz usta.
Nie bój się, otwórz. Wszystko będzie dobrze.
Ma zepsute zęby.
Ale za to dobrze zna Koran i umie gotować, prawda?
Tak.
Nadaje się. Gratuluję wszystkim.
- Dziękuję. - Możesz usiąść.
Gule to przyszła oblubienica.
- Zgoda? - Zgoda.
Jesteśmy ciekawe pana młodego.
To śniady, postawny mężczyzna o szerokich barkach i migdałowych oczach.
Najprzystojniejszy w całej wsi.
Jest bardzo silny.
Niepokonany w zapasach.
I bardzo religijny.
Zapewniam, że drugiego takiego nie ma w całej okolicy.
Pobłogosław, Boże!
- Celal! - Tu jestem.
Jesteś niebywałym szczęściarzem.
Moja żona wciąż gada o tej dziewczynie.
Jak ona wygląda?
Żona mówi, że takiej piękności nie widziała, jak długo żyje.
Naprawdę?
- Ma przepiękne włosy. - Zęby jak perełki.
Idealną talię.
To istna gazela.
Boże...
- Oby była równie dobra jak piękna. - Daj Boże.
Chłopaki...
- A jeśli to jędza? - Niemożliwe.
Lepiej już chodźmy.
Śmiało.
Zrób to jak należy i nie przynieś nam wstydu.
Dziękuję wam za wszystko.
- Mam wasze błogosławieństwo? - Jasne!
Przestańcie!
Witaj.
Dzięki za powitanie.
Mam na imię Celal.
Ale nazywają mnie „Przystojniak”.
A ciebie jak zwą?
Mam na imię Gülten, ale mówią mi Gule.
Masz taki słodki głos.
Pokaż, jaka jesteś piękna.
Dobry Boże.
Jak się masz?
Powiedz.
Doskonale.
Pozwól, że zgaszę światło.
Niech to diabli...
Aziz? Dokąd się wybierasz?
Winszuję, Celal.
Ojcze! Aziz za wami idzie!
Wracaj do wsi.
Synu...
Bardzo bym chciał zrozumieć, co mówisz.
Idź, ojcze. Aziz, uspokój się.
Chodź ze mną, bracie.
Chodź.
Zawsze to samo.
Gdy dokądś się wybieram, idzie za mną.
Myśli, że nie wrócę.
- Co mu dolega? - Nie wiemy.
- Byliście u lekarza? - Tak.
Chodziliśmy do doktorów, hodżów, szejków,
ale nikt nie zna lekarstwa.
Do mnie nigdy nie powiedział słowa. Rozmawia tylko ze swoim koniem.
Boże wielki!
Bandyci!
Kim oni są?
Spokojnie, nauczycielu. To nasi.
Jak to?
Witajcie w Imię Boże.
- Jak się miewacie? - Dziękuję, dobrze.
- A co u Cemila? - Doskonale.
- Pozdrówcie go. - Oczywiście.
Ruszajmy.
- Powodzenia. - Naprzód!
Przecież to zbóje!
Tak o nich mówią, ale tak naprawdę to górskie lwy.
Ale noszą broń!
Tak, ale nie niepokoją ludzi. Nie kradną.
To prawdziwi władcy tych gór i panowie zwierząt.
Chodźmy.
Panowie, sprawa jest jasna.
Władze zarządziły stan wyjątkowy.
Jesteśmy bezsilni.
Sytuacja w kraju jest bardzo napięta.
Wysłano mnie do wsi bez szkoły.
Gdzie mam uczyć? Jak to rozwiążemy?
Chyba nie wyraziłem się dość jasno.
Dwa dni temu
premier Adnan Menderes i reszta rządu zostali straceni przez wojskowych.
- Jak to? - Ciszej, ściany mają uszy.
W Ankarze rozpętało się piekło.
Z boską pomocą nasze dzielne wojsko
zaprowadzi w kraju porządek.
A tak przy okazji coś panu poradzę.
To się nawet dobrze składa.
Brak szkoły może pan wykorzystać jako pretekst do powrotu do domu.
Mówią, że wszystko ma dobre strony.
Nie smućcie się. Tak nam było pisane.
Też mi przykro, ale cóż mogę poradzić?
To wszystko z tej przeklętej biedy.
A dzieciom tak rozbłysły oczy na pana widok...
Jak im powiemy, że pan wyjechał?
Haydarze... Muszę jechać.
A co z wami?
Poczekamy na dworcu na autobus.
Jutro przyjdziemy pana pożegnać.
Dobrze.
Kupujcie gazety!
Premier Menderes powieszony! Czytajcie!
Kupujcie gazety!
Witajcie.
Dzień dobry panu.
- Wszystko w porządku? - W najlepszym.
- Chcecie, żebym został? - Tak.
- Pod jednym warunkiem. - Boże dopomóż...
Dziewczęta też będą się mogły uczyć. Zgoda?
Oczywiście!
Halo?
Cemile, słyszysz mnie?
Mówi Mahir!
Słuchaj uważnie! Mam poważne kłopoty!
Kiedy szedłem do tej wsi, porwali mnie bandyci!
Rozmawiam z tobą z lufą przystawioną do głowy!
Musisz mi przysłać 2 tysiące lirów.
Inaczej już nigdy nie zobaczycie mnie żywego!
Skąd mam wiedzieć?
Powiedzieli, że chcą 2 tysiące!
Jak chcesz, to sama spytaj!
Cemile, ani słowa policji ani żandarmom,
bo więcej mnie nie zobaczycie.
Jeśli nie chcesz, żeby nasze córki zostały sierotami,
a ty wdową, przyślij te pieniądze!
Czekam!
Witam, naczelniku.
Haydarze.
Zbudujemy tę szkołę.
Tu są pieniądze na cement i stal.
Naczelniku, Cemilo serdecznie pozdrawia.
Pomożemy zbudować szkołę!
- Witajcie! - Bóg zapłać!
Jeśli się wyda, że oni budują szkołę,
to mnie wsadzą za zdradę.
Będę skończony i stracę emeryturę.
Znają się na rzeczy.
Na cemencie też, nie ma obawy.
Posłuchajcie. Jeśli mnie za to aresztują, to przysięgam na Boga,
wyprę się, że ich kiedykolwiek widziałem, jasne?
Tak jest!
No to bierzmy się do roboty.
Z koni.
Aziz!
Przestań wrzeszczeć! Nie denerwuj mnie!
Słowo daję.
Spokojnie, synku.
Aziz?
Cicho!
- Widzieliście Aziza? - Tam poszedł.
Chodź.
Co ty wyprawiasz?
Przeklęty!
Aziz!
Stój!
Mówiliśmy, żebyś nie ganiał goły po wsi!
Okryj się! Co za wstyd!
Zrób to jeszcze raz, to słowo daję, że cię zabiję!
Cicho bądź!
Spokojnie, synku. Spokojnie.
Dosyć tego.
Przestań!
Uspokój się, proszę.
- Do widzenia, naczelniku. - Dziękujemy.
- Bóg wam zapłać. - Amen!
Niech was Bóg prowadzi. Pozdrowienia dla Cemilo.
Przekażemy!
Ruszajmy!
Powodzenia!
Szanowni rodzice, drodzy uczniowie,
naczelniku, Haydarze. Witajcie wszyscy!
Bóg zapłać!
Pozdrawiam was z wielkim szacunkiem i miłością.
Przepełnia mnie radość, bo wreszcie mogę was uczyć!
Drodzy mieszkańcy,
uczcijmy teraz chwilą ciszy
pamięć wielkiego nauczyciela Mustafy Kemala Atatürka,
naszych wielkich rodaków, którzy oddali życie
w obronie ojczyzny
i wszystkich nauczycieli, którzy zeszli z tego świata.
- Co on mówi? - Nie mam zielonego pojęcia.
Dlaczego chwilą?
- Słucham? - Dlaczego tylko chwilą?
Nie wiem, tak się robi.
Przez chwilę wszyscy będziemy milczeć.
Kiedy ktoś umrze, to żałoba trwa 40 dni. Co znaczy chwila?
To niestosowne.
Celal ma rację.
No dobrze.
Haydar i nasz drogi naczelnik przetną teraz wstęgę.
Proszę.
Naczelniku.
Kochani! Ogłaszam, że nowa szkoła jest otwarta!
Zaczekajcie.
Chodźcie, dzieci. Zaczynamy pierwszą lekcję.
Wejdźcie. Nie tłoczcie się. Po kolei.
Przepuśćcie kolegów.
Zapraszam, naczelniku.
Proszę wejść.
Piękna szkoła. Gratuluję.
Dzięki za wszystko.
Pójdziemy już.
Siadajcie w ławkach.
Grzecznie.
Ty też idź na swoje miejsce.
No dobrze, dzieci. Dziś zaczynamy naukę.
Ale najpierw wam się przedstawię.
Jestem waszym nauczycielem.
Mam na imię Mahir a na nazwisko Yılmaz.
Ty mi to dałeś, pamiętasz?
Jak cię zwą?
Jak się nazywa?
To syn Cemila. Nazywa się Gaffur Elçi.
Gaffur, tak?
Boże wielki!
Dobry wieczór.
Witajcie.
- Przynieśliśmy coś do jedzenia. - Dziękuję, wejdźcie.
Zapraszam.
Aziz!
Aziz, chodź. Przemokniesz i będziesz chory.
Siadajcie, porozmawiajmy.
Witajcie.
Celal, jak się układa w małżeństwie?
Prawie nie wychodzi z domu!
To jak nas pan nauczy czytać i pisać?
Mam na myśli innych, bo ja jestem piśmienny.
Już umiem czytać i pisać.
Szkoła jest otwarta dla wszystkich,
ale dzieci są pierwsze.
Gdzie się uczyłeś?
Chodziłem do szkoły w mieście.
Skończyłeś tylko dwie klasy.
Co on tam wie!
Mam duszę buntownika i lubię podróże.
Pomyślałem, że to mnie więcej nauczy,
więc rzuciłem szkołę.
I gdzie byłeś?
Ze dwa - trzy razy w mieście.
Pójdziemy już.
Dziękuję za odwiedziny.
Celal, mogę spytać, dlaczego Cemilo uciekł?
Był tu kiedyś jeden Kaso.
Publicznie wychłostał naszego ojca.
Cemilo nie mógł tego znieść i strzelił Kaso między oczy.
Uciekł, żeby nie pójść do więzienia.
Rozumiem.
- Miłych snów. - Dziękuję, do widzenia.
Dobrej nocy.
Aziz, chodź do domu. Zmarzniesz i będziesz chory.
Chodź.
Aziz, chodź do domu. Leje deszcz, rozchorujesz się.
Dzieci!
Co wy robicie?
Tak nie wolno.
Macie przestać dokuczać Azizowi.
W przeciwnym razie zapomnijcie o cukierkach, ciasteczkach i o mnie.
Nie wpuszczę was do szkoły.
Tak, proszę pana.
Aziz?
Dadzą ci spokój.
- Prawda? - Tak, proszę pana!
Dobrze.
Wracajcie do nauki. No już, szybciutko.
Bóg zapłać.
To drobiazg.
Aziz?
Chodź.
Aziz? Co tu robisz?
Wejdź.
Chcesz wejść?
Zapraszam.
Nie wiem, co się z nim dzieje.
Co w niego wstąpiło? Nigdy taki nie był.
Może czuje się samotny, bo dzieciaki są w szkole.
Aziz, dokąd idziesz?
Zostawcie go.
Uważajcie, dzieci. Teraz napiszę literę G.
Zapiszcie.
Bardzo dobrze.
Otwórz zeszyt. I pisz.
Ty też.
No dalej. Piszcie.
Tak dobrze?
Aziz?
- Şemo, Feyzo! Widzieliście Aziza? - Nie.
To gdzie on jest?
Aziz!
Chłopcy! Synkowie!
Co się stało?
Koń Aziza wrócił do domu, ale bez niego. Gdzie on jest?
Dawno go nie widziałem.
Poszukajmy go.
Jeszcze chwilkę.
- Wytrzymaj. - I raz!
Dobra.
- Był tu Aziz? - Nie.
Trzeba go znaleźć.
Zgubił się? Idziemy.
Aziz!
Widziałyście Aziza?
Aziz!
Ojcze! Aziz się znalazł!
Jest!
Patrz, co rysuję.
I jeszcze raz.
Widzisz? Teraz ty.
Dzieci!
Co wam mówiłem? Nie dokuczajcie mu.
Słuchajcie!
Od tej pory Aziz będzie się uczył w szkole razem z wami.
Mianuję go gospodarzem klasy. Jasne?
Tak, proszę pana.
Zmykajcie.
Pamiętajcie odrobić lekcje!
Przyjechał wędrowny handlarz!
Aziz, będziesz się uczyć. Musisz mieć zeszyt.
Aziz, słuchaj. Mam na imię Mahir.
Ja jestem Mahir.
A ty jesteś Aziz.
Masz na imię Aziz.
Tak?
Narysujemy coś. Weź ołówek.
Patrz, będziesz rysował.
Zobacz. W ten sposób.
Trzymaj ołówek. I rysuj, o tak.
Co ty na to? Spróbuj.
Śmiało, nie bój się.
Bardzo dobrze! Dasz radę. Świetnie.
Jeszcze raz. Tylko nie puszczaj ołówka.
Haydarze?
Widziałeś Aziza?
Bogu niech będą dzięki.
Widziałeś, jak rysował?
Nauczyciel jest szejkiem?
Zrobił coś, czego inni nie umieli.
Ten nauczyciel to wielki człowiek.
Nawet szejkowie nie mają tego daru.
A gdybym przyprowadził do niego żonę?
Może ją uleczy i doczekamy się dzieci.
Boże wielki, ześlij mi do nich cierpliwość!
Jesteś teraz uczniem. Przychodź tu codziennie.
Chodź, odprowadzę cię.
Aziz.
Chodźmy.
- Aziz, poszedłeś do szkoły? - Brawo!
Doskonale!
To jest teraz twój zeszyt.
Narysuj coś dzisiaj. Nie zapomnij. A teraz idź.
- Chodź do domu. - Chodź, zaprowadzimy cię.
- Opowiesz, co robiłeś. - Dobranoc panu.
Brawo, Aziz.
Aziz będzie spędzał ze mną dużo czasu.
Dotrzyma mi towarzystwa
i będę go uczył wszystkiego, co powinien umieć.
Dobrze. Ale musi się pan przygotować na zimę, bo niedługo spadnie śnieg.
Gdy wszystko przysypie, będziemy tu jak w więzieniu.
Wszystko w rękach Boga.
Przez 8 miesięcy w roku zdajemy się na Boga, a przez 4 na rząd.
Jeśli chce pan wysłać list, to szybko.
Odpowiedź przyjdzie za 8 miesięcy.
Serio?
- To lepiej od razu napiszę. - Z Bogiem.
Pięknie pisze. Jak urzędnik pierwszej klasy.
Aziz zaczął pisać.
Mogę i ciebie nauczyć, gdybyś tylko chciał.
- Ty? - Ja.
Skończyłeś ledwie dwie klasy i nic nie umiesz.
- Ty ciołku. - Wypraszam sobie.
Skoro Aziz zaczął pisać, to już nie jest dziki.
Jak powiadają...
kto jest wykształcony i mądry...
Pięknie pisze.
Nie zaciskaj pięści. Spokojnie, tylko spróbujemy.
Będzie dobrze. Wytrzymaj.
To się nazywa gimnastyka. Poćwiczymy twoje ręce, dobrze?
Nie, nie odchodź. Powoli wyprostuj rękę.
Nic na siłę, zrób to sam. Podnieś drugą.
W ten sposób. Wysoko.
Bardzo dobrze, Aziz. I odpocznij.
Spójrzcie na Aziza. Ten nauczyciel to wcielony anioł.
To nie będzie bolało.
Panie, błogosław nauczycielowi.
Dzięki za niego.
Aziz?
Wiesz, że bardzo szybko uczysz się nowych rzeczy?
Tylko tak dalej.
Pisz.
Ojcze, nie martw się. Aziz świetnie sobie radzi.
Chodź, jest zimno.
- Słuchaj, synu. - Tak?
Niektórzy patrzą oczyma, które mają w sercu.
I tymi oczyma widzą świat.
Wszystko widzą właśnie w ten sposób.
Oby Bóg zawsze cię prowadził ku ludziom o dobrym sercu.
Amen, ojcze.
Co tam, Aziz?
Coś nie tak?
Spadł śnieg!
Wiesz, że u mnie nigdy nie padał?
Naczelniku! Spadł śnieg!
- Będą lekcje? - Oczywiście!
Wszyscy mają przyjść.
Dzieciaki! Wszyscy marsz do szkoły!
Aziz, co ty robisz? Wracaj!
Wszyscy idą do szkoły!
Przeziębisz się!
Gaffur, wróć na miejsce.
Hilmi? Sprowadziłeś zwierzęta z gór?
Tak, są w domu.
I jadłeś z nimi śniadanie?
Siadaj.
Filiz? Co jest napisane na tablicy?
- „Ayşe skacze na skakance”. - Dobrze. Powtórzcie.
Ayşe skacze na skakance!
Dobrze. Zapiszcie to.
Przyjechał Cemilo!
Chodź, matko!
Jedzie Cemilo!
Przyjechał Cemilo!
- Ojcze? - Witaj, synu.
Witajcie.
- Jak się miewasz, matko? - Doskonale, synku. Witaj.
Witaj, Cemilo.
- Jak się macie? - Doskonale. Witaj, Cemilo.
Ojcze? Gdzie jest mój syn?
Chodź, pokażę ci.
Wszyscy patrzą na mnie.
Na mnie.
A teraz każde z was powie, jak się nazywa jego ojciec.
- Dobrze? - Tak, proszę pana.
Ty pierwszy.
- Mikail Elçi. - Dobrze.
Sait Elçi.
Alican Elçi.
Gaffur, wstań.
Cemil Elçi.
Dobrze. Siadaj.
Aziz.
Twoja kolej. Wstań.
Śmiało.
Powiedz.
Mów.
Da...
vut.
El...
çi.
Świetnie, Aziz! Brawo!
Doskonale, Aziz! Bardzo dobrze!
Możesz usiąść.
A teraz wszyscy piszą.
Witam, naczelniku. Widzę, że przyjechał Cemilo. Winszuję.
Bóg zapłać.
Aziz był jak ośnieżona góra w moim sercu.
Góra, która nie znała lata ani wiosny.
Co za szczęście, że wziął go pan pod swoje skrzydła.
Dziękuję.
Nie ma za co, to mój obowiązek.
- Będzie coraz lepiej. - I ja dziękuję.
My nie chodziliśmy do szkoły. Ale nasze dzieci mogą.
Da Bóg, że będą. Gaffur bardzo tęskni.
Synku!
Aziz.
Brawo, synu. Moja krew.
Chodźmy.
Matka na nas czeka.
Jak się miewasz, Aziz?
Dzięki Bogu za nawóz. Bez niego byśmy zamarzli.
Zgłoś się, proszę.
Czekamy tu dzień i noc, twój syn rośnie bez ojca.
Nie każ nam się tak zamartwiać.
Błagam, Cemilo.
Przez wzgląd na rodziców i braci, jeśli nie na nas.
Cemilo.
Zgłoś się.
Łatwo ci mówić.
Nie jestem tam na darmo.
Walczymy z niesprawiedliwością złymi baronami i panami.
Tak się nie da żyć.
Ja nie potrafię.
Wystarczy.
To trwa już 10 lat.
Dosyć.
Cemilo, nigdy nie zapominaj o strzelbie i kobiecie.
Ani o jednej, ani o drugiej.
Strzelby i kobiety zniosą wszystko, prócz tego, by o nich zapomnieć.
Ojcze.
- Słucham, synku. - Idę na sanki.
Biegnij!
Nie martw się.
Biegnij, kuzynie! Poproś matkę o piękną żonę!
Lepiej nie, Feyzo!
Feyzo, pogódź się z losem, jak my wszyscy!
Jeszcze nie wiesz, Feyzo?
Weźmiesz za żonę tę, którą wybierze ci matka.
Najważniejsze są dla mnie oczy. Przyjrzyj się dobrze.
- Chcę, żeby miała niebieskie. - Dobrze.
Chodźmy już.
Pamiętaj, niebieskie oczy!
Chciałby niebieskie!
Oby je w ogóle miała.
Witamy. Jak się macie?
Dziękuję, skarbie.
Możesz usiąść.
- Cuchnie jej z ust. - Też poczułam.
Powiedz, moja droga, ile sur jest w Koranie?
99.
Źle.
Koran składa się ze 114 sur.
Przykro mi, ale z tego małżeństwa nic nie będzie,
skoro dziewczyna nie zna Koranu.
Wybaczcie.
Widać po oczach, że ma mnóstwo wdzięku.
Mój mąż ma takie same.
Witajcie. Jak się macie?
- Do kogo mówi? - Do ciebie.
Dziękuję, kochanie.
Możesz usiąść.
Moja droga, powiedz mi, która z sur Koranu jest najdłuższa?
Al- Baqarah.
Ma 268 wersetów i 50 stronic.
Bóg z tobą!
Nie umie iść prosto.
To przez oczy. Nie jest kulawa ani nic takiego.
A gdyby nawet była? Wola boska.
Dobrze zna Koran i zna się na kuchni,
a właśnie o to nam chodzi.
- Powinszować. - Bóg zapłać.
- Zgoda? - Zgoda.
A jaki jest pan młody?
Boże, błogosław!
Trzymaj wyżej! Jeszcze wyżej!
- Feyzo. - Bracie.
Patrzcie go! Chciałby być taki przystojny jak ja!
- I jak wyglądam? - Feyzo...
Szkoda, że nie widziałeś jej oczu.
Naprawdę?
Niech Bóg jej błogosławi.
Bóg jest łaskaw.
Ma piękne oczy i cudowne włosy.
- To brunetka o smukłej talii. - Z małym noskiem i wysoka!
Ma ładne zęby i żadnych wąsów.
Chwała Bogu!
Jest... bardzo... ładna...
- Czas na ciebie, chłopie! - Idziemy!
Nieważne imiona. Nie mogę się doczekać.
Twoje...
O, ja przeklęty!
Bozat?
Gdy myślę, że żona na mnie patrzy, okazuje się, że nie.
A gdy myślę, że nie patrzy, okazuje się, że patrzy.
Bóg ją taką stworzył, Feyzo.
Nawet igły nie nawlecze.
To sam to rób, na Boga!
Mógłbym, ale serce mi się kraje, gdy nie mogę
spojrzeć żonie prosto w oczy.
Synu.
Oskarżony Cemil Elçi został niniejszym uznany za winnego zabójstwa,
za co grozi kara 24 lat więzienia.
Jednak ponieważ został brutalnie sprowokowany
do popełnienia tej zbrodni,
sąd złagodził wymiar kary do lat czterech.
Bogu niech będą dzięki!
Podejdź.
Poproszę dla chłopca.
Ile płacę?
Proszę. Dziękujemy.
Jest pan wolny. Powodzenia.
İsa!
Patrz na mnie!
Brać go!
Tam uciekł!
- Dziękuję panu. - To drobiazg.
- Z kim mam przyjemność? - Naczelnik Davut z Palu.
Jestem İsa ze wsi Vezri. Zawdzięczam panu życie.
Zawsze jest ktoś, kto odważy się stawić czoło tchórzom i mordercom.
To ludzka powinność.
- Czego pan pragnie, naczelniku? - Niczego mi nie trzeba.
Nie ma mowy. Gdyby nie pan, to pewnie już bym nie żył.
Niech pana Bóg prowadzi. Proszę na siebie uważać.
Jeszcze raz z serca dziękuję.
Naczelniku?
Ma pan syna kawalera?
- Mam jednego. A co? - A ja mam córkę.
Pan mi podarował życie, a ja daruję panu córkę.
Mój syn jest kaleką.
Byle miał dobre serce.
Proszę się dobrze zastanowić. Mówię panu, że to kaleka.
Przyślijcie krewnych, to wszystko ustalą. Oddaję wam moją córkę.
Zgoda.
Aziz?
Synu.
Posłuchaj mnie uważnie. Czy chciałbyś się ożenić?
Tak.
Znalazłem dla ciebie dziewczynę. Matka pójdzie ją obejrzeć.
Aziz, synku...
Oj...
cze...
Matko! Aziz idzie, zaczekaj!
Biegnij, Aziz! Niech ci nie przyprowadzą zezowatej!
Chyba przesadziłeś.
A co w tym złego? Kocham żonę taką, jaka jest.
Powiedz, że nie chcesz wąsatej ani brodatej!
Niech ma piękne włosy i zęby, bo inaczej będzie po tobie!
Dobrze, przyprowadzę ci najpiękniejszą dziewczynę.
Wracaj do domu.
Idź.
Aziz, nie ma sensu prosić! Matka sama wybierze ci żonę!
Powiedzcie nam coś o córce.
Mizgin to moja jedynaczka.
Czyta Koran, modli się. Wie wszystko.
To bardzo ważne, ale ojcowie już wszystko ustalili.
Przyszłyśmy zgodnie z obyczajem.
Córka jest dziś bardzo przejęta.
Oto i ona.
Witajcie, matko.
Jak się macie?
Usiądź, moja droga.
Hazar? Co się stało? Coś nie tak?
Nie, skądże. Tylko po drodze nawiało nam piachu w oczy.
Matko, znam Koran, jeśli chcecie mnie o to zapytać.
Nie trzeba, kochanie.
Gotować też umiem. Mam coś o tym powiedzieć?
Fasolę, groch, bakłażany, baba ghanoush, pikle, zapiekanki,
ketmię, soczewicę, zupy, ryż, kluski, faszerowane warzywa, cukinię, ziemniaki.
Pytajcie, matko, a wszystko wam powiem.
Już o nic nie będziemy cię pytać.
Jesteś bardzo mądra i śliczna.
Matko, a gdzie sznur?
Wszyscy czekają, aż po nim przejdę.
Nasze gratulacje. Wszystko ustalone. Zgoda?
Zgoda!
Hazar? A jaki jest nasz zięć?
Mój syn... jest kaleką.
Nie płacz. To nie przystoi lać łzy w takim dniu.
Wszystko będzie dobrze, Mizgin. Nie płacz, proszę.
Ja też jestem tu nowa. To teraz nasz wspólny dom.
Witaj, kochanie.
Nie płacz.
Tak ci było pisane.
Taki twój los.
Aziz jest teraz twoim mężem.
Do dziś byłam mu matką.
Od tej pory ty będziesz jego matką i żoną.
Bóg stworzył go takiego.
Kiedy tu przyjdzie, pomóż mu.
Zdejmij mu marynarkę i koszulę, a potem buty.
Później się rozbierz i połóż się razem z nim.
Rozumiesz?
Zaopiekuj się Azizem.
- Aziz, twoja żona jest prześliczna. - Ma piękne włosy.
- Ząbki jak perły. - Niebieskie oczy.
- Jest cienka w talii. - Wysoka. Cudowna.
Cudowna!
Cud...
Nie denerwuj się.
Cokolwiek tam zobaczysz, zachowaj spokój.
Gdybyś czegoś potrzebował, użyj dzwonka. Będzie przy drzwiach.
Nie przynieś nam wstydu.
Jesteś synem naczelnika Davuta. Śmiało.
Jak wejdziesz, to zaraz urwij łeb gołębiowi,
żeby się ciebie bała do końca życia.
Chyba wiesz, co masz tam robić, prawda?
Pamiętasz, co ci mówiłem? Zrób dokładnie tak.
Chodź, czas na ciebie.
Boże, bądź miłościw!
Na nic te modły. Aziz nic nie zwojuje.
Dziewczyna wyjdzie nietknięta.
- Kto tu jest mężczyzną? - Aziz!
Wi...
taj.
Pomocy!
Co ci jest?
To z przejęcia.
Podnieście go.
Aziz?
Ślini się.
Co mu się stało?
Nie wiem.
Na twój widok, siostro, każdy padłby jak długi.
Ja mu się nie dziwię.
Aziz, w takich chwilach trzeba działać. Nie łam się.
Co ci mówiłem? Nie denerwuj się.
Spokojnie.
- Tylko spokojnie. - Chodźmy już.
- Już dobrze. - Stoi.
Chodźcie.
Aziz, nie teraz. Wszyscy na ciebie czekają.
Dopiero w nocy.
Wycieraj usta chusteczką.
Będziesz pamiętał?
Dobrze.
No to idź.
Patrzcie! Idzie Aziz, górski lew!
Mój bratanek to pierwszy lew w tej wsi!
- Dobra robota, Aziz! - Brawo!
Nasze gratulacje!
Jesteś najlepszy z nas wszystkich.
Czy to nasz pan młody? Chodź, zapraszamy.
- Brawo, Aziz! - Tylko powinszować!
Jak się miewasz?
- Jak się czujesz, kochanie? - Dobrze.
Co tam robiliście? Opowiadaj.
Wciąż się uśmiecha. Najwyraźniej Aziz dobrze się spisał.
Mizgin, co tam robiliście przez całe 4 dni?
Rozmawialiśmy.
Z Azizem? Jasne. Rozmawialiście. Słyszałyśmy.
- Mizgin, wykąpałaś go. - Tak. Wykąpałam i ubrałam.
Poszedł do szkoły.
- Niech ci Bóg błogosławi. - Amen.
Jesteś darem z Nieba.
Jeśli spotka mnie coś złego, nie muszę się o niego bać.
Matko, nie martw się.
Aziz jest teraz moim mężem, ojcem i dzieckiem.
Jest dla mnie wszystkim.
Bardzo dobrze.
Pięknie. Doskonale.
Gaffur? To twój ojciec? Bardzo dobrze.
Aziz, doskonale. To twoja rodzina?
Twoja matka, ojciec, ty i twoja żona.
A to dzieci?
Świetnie. Bardzo dobrze.
No dobrze. Zadałem wam pracę domową.
Zrobiliście samoloty z papieru?
Tak? Pokażcie je. Podnieście w górę.
A teraz je puśćcie.
- Boże, miej ją w opiece. - Przydałoby się.
Szkoda jej. Co ona pocznie z tym kaleką?
Boże uchowaj.
Prędzej bym się zabiła, niż wyszła za takiego.
Wciąż chodzi ośliniony.
- Ja bym już wolała umrzeć. - O tak.
- Co jej jest? - Chyba się obraziła.
Dosiadanie kobiety to nie jazda na koniu.
Znalazłeś chociaż dziurkę?
Wszyscy we wsi gadają o urodzie twojej żony.
Przestań, to nie uchodzi.
Idź poszukać dziurki.
Wstydziłbyś się. Jak możesz?
A gdzie Aziz i jego żona? Nie przyszli na kolację?
Zabrała jedzenie do ich pokoju.
Miz...
gin.
Aziz...
Ja już nie mogę!
Co się stało?
Nic, matko.
Patrzcie, to Aziz!
- Aziz? Nie widzę. - Dokąd tak pędzi?
Co się dzieje?
Aziz!
Aziz. Co ty tu robisz?
Aziz?
Aziz, bardzo cię proszę.
Powiedz mi, co się dręczy.
Możesz mi powiedzieć.
No dobrze. Jeśli chcesz skoczyć, skoczę razem z tobą.
Skacz.
Płaczesz? Możesz napisać, co cię dręczy.
Ja to przeczytam i poszukam rozwiązania.
Tylko już nie płacz, dobrze?
Aziz, bracie. Proszę, chodź ze mną.
Chodź, Aziz.
Chodź.
No chodź.
Zaufaj mi.
Chodź, bracie.
Aziz! Co się stało?
Nic, wszystko w porządku.
Bóg zapłać.
Aziz nie poszedł dziś do szkoły?
Zachorował, czy co?
Zajrzyj tam i przyprowadź go.
Dziś dostaniecie świadectwa.
Chodźcie do klasy. Tylko powoli.
Aziz?
Ojcze!
Nie ma Aziza ani jego żony! Zostawili list i odeszli!
„Na początek wszystkich pozdrawiam.
Składam wyrazy szacunku starszym, a młodszych serdecznie ściskam.
Wiem, że będzie wam smutno, ale muszę odejść.
Nikt mnie tu nie rozumiał i nie słuchał.
Mamo, tato, powiedziałbym wam o wszystkim, ale nie umiałem.
Wybaczcie mi.
Wszyscy we wsi od lat mnie wyśmiewali,
za niemotę i kalectwo.
To nic.
Ale teraz mam 31 lat i ożeniłem się.
Nie mogę patrzeć, jak wszyscy dokuczają mojej żonie.
Odchodzę ze względu na nią.
Może tam, dokąd trafię, nie będą się ze mnie śmiać.
Nie martwcie się o nas. Pewnego dnia do was wrócę.
Bardzo was kocham.
- Udzielcie mi błogosławieństwa”. - Bóg z tobą.
„Zajmijcie się moim koniem i niech Bóg ma pieczę nad wami”.
Możecie iść.
Jak dorosnę, to też zostanę nauczycielem.
Nie wiem, kiedy tu wrócę.
Do śmierci nie zapomnę o tym, co dla mnie zrobiliście.
Jacy jesteście odważni i waleczni.
Dziękuję za gościnę.
Wasze żony nauczyły mnie palić w piecu nawozem, żebym nie marzł.
Haydarze?
Już się nie boję zbójów.
Ci dzielni ludzie pomogli zbudować szkołę.
A dzieci...
Słuchajcie.
Jeśli pożyję dość długo, dopilnuję, by dalej się uczyły.
Wyrosną na inżynierów, lekarzy,
a inni na nauczycieli.
To jest świadectwo Aziza i jego rysunek.
Miałem sześciu synów.
A ty zostałeś siódmym.
Brakuje mi słów.
Idź już.
- Jadę z waszym błogosławieństwem. - Z Bogiem!
Mahir, synu.
Tak, ojcze Davut.
Chciałem spytać o Aziza, ale...
Nie spytam.
Bezpiecznej podróży.
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
Jedzie jakiś samochód.
Ojcze! Samochód do nas jedzie!
Jedzie samochód!
Ciekawe skąd?
- Czyje to auto? - Piękne.
Kto to może być?
Może burmistrz?
Nigdy nie widziałem takiego samochodu.
Nic nie widzę. Kto to?
To Mahir!
- Witajcie! - Witamy, panie nauczycielu!
- Mahir, synu. Witaj. - Jak się miewacie?
To moja żona.
Witaj, moja droga.
Wszyscy macie wspaniałe czupryny i wąsy.
- Dobrze wyglądacie! - Dzięki Bogu!
Chodźmy do środka.
Zaraz, Haydarze. Zaczekajcie.
Kogoś wam przywiozłem.
Aziz? To ty, synu?
Tak, ojcze.
Aziz! Ty mówisz! Dzięki Ci, Boże!
Mówię, matko.
- Bardzo za wami tęskniłem. - My za tobą też.
Wyglądasz dużo lepiej. Miałeś operację?
Nie, ojcze. Ja...
Bardzo kocham moją żonę.
AZIZ Z ŻONĄ, DZIEĆMI I WNUKAMI MIESZKA W STAMBULE
ZOSTAŁ PRAWNIKIEM I JEST BARDZO SZCZĘŚLIWY
Tekst: Anna Wichlińska- Kacprzak